merak…

Uzun zamandir bu blogda yayinladigim seyler Turkiye’deki politik haberlerle sinirli kaldi. Kes yapistir usulu…Bu durum artik beni de rahatsiz etmeye basladi. Hayatim oyle karmasiklasti ki son zamanlarda kafayi toparlayip yogunlasip kendimden birseyler yazamadim.Arada yazdiklarim da oyle ustunkoru oldu ki utandirdi adeta.

Neyse efenim, nedir bu fani isler basimdaki? Sondan baslayayim diyorum: Tasindik! Herkesin korkulu ruyasidir ama 7.5 aylik hamile biri icin ne demekmis bizzat tecrube ederek ogrendim. Ohh be, soyledim de rahatladim!! Aylardir su sanal alemde yazarak hayati paylastigim, ya da ayni sekilde benimle hayatlarini paylasan arkadaslarima bunu soylememekti galiba burada kendimden birseyler yazmaktan uzaklastiran en buyuk etken. Ama yalniz degilsiniz; ailelerimiz de bu gecikmeden en az sizin kadar paylarini aldilar. Herseyin yolunda gittiginden emin olmak, kendimi en azindan mental olarak duruma alistirmak istedim. Ozellikle son zamanlarda fiziksel olarak surekli bir devinim icinde oldugumdan duruma alisma kavrami anlamsiz kaliyor. Hele de ilk hamilelikten bahsediyorsak…

Mantikla ve sevgiyle baslamis olsa da bu hikaye, genelde sanilanin aksine beni bulutlarda ucuran bir psikoloji icine burunmedim isin basindan beri. Oyle kendimi agucuk gugucuk yaparken bulmadim. Belki de fazla sakinakli olmamdan, aman alistirmayayim kendimi olur da kotu birsey olursa cok uzulurum psikolojisinden kaynaklandi bu durum.  Belki de duygularimi gostermekten cekinmemden oldu. Sulu zirtlak herseye aglama potansiyeli olan biri icin tezat bir durumdu tabi. Suclu da hissetmedim degil kendimi. Ama herkes hamileligi kendine has yasiyor saniyorum, ben de en sonunda kendimi suclamaktan vazgectim. Hormonlarimin goturdugu yere gidiyorum. Biraktim kendimi “nesting” icgudusune bu aralar. Tasinmis olmanin kacinilmazidir bir sure valizlerden kutulardan kiyafetleri bulup cikarip giymek, ya da ihtiyacin olan birseyi bulmak icin 15 tane kutunun icinden ya sundadir ya bunda yapmak. Ama gun gelir dellenirsin ve bu haftasonu bu is bitecek dersin girisirsin valizin birini acarak. Ben hergun delleniyorum amma velakin agirlik merkezi kaymis, agirlasmis, nefes almakta, egilip kalkmakta zorlanan bir bedenle fazla yol katetmek mumkun olmuyor. Eski performanstan eser kalmamis. Hormonlarin gucu adina deyip de dellendigim zamanlarda ulen ne oluyo bana boyle pes etmezdim demeye kalmadan kendimi egreti yerlestirilivermis bir koltukta bacaklarimi havaya kaldirmis yatarken buluveriyorum.

Tasinmayi bir kenara birakacak olursak sadece bebegin ihtiyaclari konusunda, alinmasi, hazirlanmasi, yikanmasi, okunmasi, karsilastirilmasi, uzerinde dusunulmesi ve  planlanmasi gereken oyle cok sey var ki hamile kadinlarin uykularinin bolunup de geceleri baykus misali evde dolasmalarinin baslica nedeni bunlar olsa gerek. Yok vucut hazirlaniyormus, yok sagdan sola donemiyormussun, yok sadece sol tarafina donuk yan yatacakmissin hikaye. Gecen gun Yesil Erik turlu cesit liste yayinlamis blogunda sagolsun ama bendeniz inek ogrenci tadinda aaa onun listesinde bu varmis bende niye yok seklinde killanarak okudugumu farkedince vazgectim detayina bakmaktan. Utanc!!

Butun bu yapilmasi planlanan hazirliklar minik bir kiz icin sevgili arkadaslar. Evet, neye benzeyecegini olesiye merak ettigim bir kiz…Gozu, kasi, bakisi, gulusu neye benzeyecek? Neleri sevecek, neleri sevmeyecek? Annesi gibi yesile, cicege bocege ve tasa topraga mi yoksa babasi gibi yildizlara denize ve goge mi vurgun olacak? Nasil dokunacak, nasil sarilacak, sarip sarmalanacak?  Sakinakli mi, korkusuz mu olacak adimlari ve elini uzatisi? Topraga cimene ilk bastiginda, denize ayagini ilk soktugunda sevincten ciglik mi atacak, korkup aglayacak mi? Nelere baglanacak tutkuyla? O bizi, biz onu nasil yoguracagiz?

Iki a$ik insandan nasil bir anne-baba yaratacak?

This entry was posted on April 10, 2009 at 3:26 pm and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response or trackback from your own site.